Zbiór „Wiersze i poematy” to pełne wydanie twórczości jednego z najważniejszych poetów XX wieku – Władysława Broniewskiego. Książka gromadzi jego dorobek liryczny i epicki, obejmujący utwory patriotyczne, rewolucyjne, osobiste i refleksyjne. To nie tylko literacki dokument epoki, ale też zapis wewnętrznych sprzeczności poety, którego życie i twórczość splotły się nierozerwalnie z historią Polski.

Broniewski był poetą niezwykle zaangażowanym – uczestnikiem walk o niepodległość, żołnierzem Legionów Polskich, oficerem Wojska Polskiego, więźniem NKWD, a po wojnie – autorem oficjalnie uznanym, choć często rozdwojonym między ideologią a własnym sumieniem.

Urodził się w 1897 roku w Płocku, a jego młodość przypadła na czas walk o niepodległość. W wieku niespełna dwudziestu lat wstąpił do Legionów Piłsudskiego i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Doświadczenia frontowe na zawsze ukształtowały jego wrażliwość – poezja Broniewskiego pulsuje rytmem historii i bólem żołnierza, który widział zarówno heroizm, jak i tragizm walki.

Poeta debiutował w latach 20., szybko stając się jednym z najważniejszych głosów pokolenia. Jego wiersze łączyły rytm i siłę mowy rewolucyjnej z głębokim humanizmem i liryką osobistą. Choć utożsamiany z poezją socjalistyczną, Broniewski nigdy nie przestał być poetą serca – pełnym emocji, wrażliwości i sprzeciwu wobec niesprawiedliwości.

W tomie znajdziemy jego najsłynniejsze utwory: „Bagnet na broń”, „Ballady i romanse”, „Anka”, „Drzewo rozpaczające”, „Mazowsze”, „Elegię o śmierci Ludwika Waryńskiego”, a także poematy epickie, w których autor mierzy się z losem człowieka w obliczu historii i śmierci.

W późniejszym okresie twórczości Broniewski coraz częściej zwracał się ku tematowi wolności wewnętrznej, miłości i utraty, a jego poezja nabrała wymiaru uniwersalnego. Jego styl, oparty na rytmicznej frazie i mocnym, emocjonalnym tonie, stał się znakiem rozpoznawczym – łączył prostotę języka z głębią przeżyć i siłą idei.

Choć bywał poetą „oficjalnym” PRL-u, w istocie pozostał artystą tragicznie rozdwojonym – człowiekiem, który wierzył w sprawiedliwość społeczną, ale cierpiał z powodu jej wypaczeń. Jego biografia jest odbiciem dramatów całego XX wieku: wojny, ideologii, nadziei i rozczarowania.

„Wiersze i poematy” to nie tylko zbiór tekstów literackich, ale i portret człowieka, który całe życie szukał sensu między słowem a czynem, między miłością do ojczyzny a potrzebą wolności. To lektura, która pozwala zobaczyć, jak poezja może stać się zapisem historii i osobistego cierpienia zarazem.

Dla kogo ta książka

Publikacja przeznaczona jest dla:

• miłośników klasyki polskiej poezji XX wieku,
• studentów i badaczy literatury,
• nauczycieli i uczniów przygotowujących się do matury,
• osób zainteresowanych życiem i twórczością Władysława Broniewskiego,
• czytelników poszukujących poezji, w której łączą się emocje, patriotyzm i głęboka refleksja egzystencjalna.

Władysław Broniewski (1897–1962) był jednym z najbardziej rozpoznawalnych i jednocześnie najbardziej sprzecznych poetów XX wieku – żołnierzem, rewolucjonistą, patriotą i romantykiem, którego życie stanowiło odbicie dramatów polskiej historii.

Urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku w rodzinie inteligenckiej o silnych tradycjach patriotycznych. W młodości uczył się w gimnazjum, gdzie już wtedy ujawnił talent literacki i zainteresowanie poezją. W wieku niespełna dwudziestu lat wstąpił do Legionów Polskich Józefa Piłsudskiego, a następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, za co został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari.

Doświadczenia frontowe na trwałe ukształtowały jego wrażliwość i światopogląd. Broniewski był poetą, który łączył wrażliwość romantyka z żołnierską dyscypliną i świadomością społeczną. Jego poezja – rytmiczna, namiętna, często podniosła – wyrastała z poczucia obowiązku wobec ludzi i ojczyzny.

W latach 20. związał się ze środowiskami lewicy literackiej. Współpracował z pismami Dźwigary, Miesięcznik Literacki i Nowa Kultura, w których publikował swoje pierwsze utwory. Z czasem stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych poetów zaangażowanych – jego twórczość łączyła idee rewolucyjne z autentycznym humanizmem.

Podczas II wojny światowej został aresztowany przez NKWD i zesłany do łagrów w ZSRR. Po podpisaniu układu Sikorski–Majski w 1941 roku został zwolniony i wstąpił do Armii Polskiej generała Andersa, jednak wkrótce wrócił do Moskwy, gdzie pracował w redakcji Wolnej Polski i tłumaczył poezję rosyjską.

Po wojnie powrócił do kraju, gdzie był uznawany za jednego z czołowych poetów nowego ustroju. Jego twórczość – choć często wpisywana w nurt socrealizmu – zachowała niezależność i osobisty ton. Najsłynniejsze wiersze, jak „Bagnet na broń”, „Ballady i romanse”, „Mazowsze” czy „Anka”, łączą patriotyzm z emocjonalną szczerością i muzycznością języka.

W życiu osobistym Broniewski był postacią tragiczną. Cierpiał z powodu utraty ukochanej córki Anki, której poświęcił przejmujący poemat o tym samym tytule. Walczył z alkoholizmem i depresją, a jego twórczość coraz częściej stawała się zapisem bólu i wewnętrznego rozdarcia.

Zmarł 10 lutego 1962 roku w Warszawie. Został pochowany na Powązkach Wojskowych, a jego pogrzeb stał się manifestacją szacunku dla poety, który mimo politycznych uwikłań pozostał wierny ideałom wolności i godności człowieka.

Dziś Władysław Broniewski postrzegany jest jako poeta niejednoznaczny – między patosem a liryką, między rewolucją a romantyzmem, między ideą a osobistym dramatem. Jego życie i twórczość stanowią świadectwo epoki, w której słowo poety miało wagę czynu.

Najważniejsze dzieła

• Bagnet na broń
• Ballady i romanse
• Mazowsze
• Anka
• Drzewo rozpaczające
• Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego

Władysław Broniewski Wiersze i poematy

Książka w dobrym stanie, używana, posiada pieczątkę,

Okładka miękka

Liczba stron: 496

Wydawnictwo Łódzkie

ISBN 8321801846