To właśnie w tym zbiorze znajdziecie źródło większości ciekawostek językowych, które przewijały się już przez naszą ofertę – od słynnego zdania z „Księgi henrykowskiej" po fragmenty „Kazań świętokrzyskich" i „Bogurodzicy". Witold Taszycki, ten sam badacz, który opracował już wcześniej „Obrońców języka polskiego", zebrał tutaj w jednym miejscu wszystkie najstarsze poświadczenia polszczyzny od XII do XV wieku. Tom ukazuje się w twardej, kolekcjonerskiej oprawie serii Skarby Biblioteki Narodowej, jako tom 104 prestiżowej Serii I – jeden z najwcześniejszych, wydany po raz pierwszy już w 1927 roku.

Zbiór otwiera słynna bulla gnieźnieńska z 1136 roku, zawierająca ponad czterysta polskich imion i nazw własnych – najstarszy tak obszerny zapis polskich słów w historii. Taszycki prowadzi czytelnika krok po kroku przez kolejne stulecia rozwoju języka: modlitwy, kazania, glosy, roty sądowe i najstarsze zdania zapisane w żywej polszczyźnie, zanim jeszcze język ten na dobre okrzepł jako pełnoprawne narzędzie literatury i nauki.

Filolog, który raz jeszcze udowodnił swoją niezastąpioność. Taszycki (1898–1979) pracował nad tym opracowaniem przez całe swoje naukowe życie – kolejne, rozszerzane wydania ukazywały się aż do lat sześćdziesiątych XX wieku, z każdym wznowieniem wzbogacane o nowe ustalenia i odkrycia filologiczne. Trudno o lepszy dowód, że praca nad najstarszymi zabytkami języka nigdy się właściwie nie kończy.

Ta książka to fundamentalna lektura dla studentów i badaczy historii języka polskiego, naturalne uzupełnienie dla czytelników zainteresowanych już „Obrońcami języka polskiego" tego samego autora, a także fascynująca pozycja dla każdego, kto chce zobaczyć w jednym miejscu wszystkie najstarsze ślady polszczyzny – od pojedynczych imion po pełne zdania i modlitwy.

Najdawniejsze zabytki języka polskiego opracowanie Witold Taszycki

Opis książki

Książka w bardzo dobrym stanie, nowa

Zdobiona oprawa

Lekko pożólkłe strony w wyniku czasu

Oprawa twarda

Liczba stron: 330

Wydawnictwo Deagostini

ISBN 830404661X