Tania książka - Urodzona w 1934 r. w Chełmie Śląskim. W latach 1953-1959 studiowała na Akademii Sztuk

Pięknych w Krakowie (m. in. u prof. Tadeusza Łakomskiego na Wydziale Malarstwa). Dyplom

zrobiła na Wydziale Tkaniny Artystycznej w pracowni prof. Franciszka Walczowskiego. Uprawia

tkaninę artystyczną i malarstwo olejne. Obie dziedziny podążają jednak innymi torami. Malarstwo

cechuje realizm, tkaninę - abstrakcja. Od 1991 r. należy do działającej na Śląsku Grupy „Przekaz"

skupiającej artystki związane z tkaniną. Uczestniczka wielu plenerów twórczych (do ulubionych

zalicza Międzynarodowe Plenery Tkackie „Art Stilon" w Lubniewicach). Swoje prace prezentowała

na ponad 30 wystawach indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i zagranicą. Między innymi:

„Przekaz. Sztuka włókna na Śląsku" - Galeria Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach 2004 r.

(wystawa towarzysząca 11 Międzynarodowemu Triennale Tkaniny Łódź'04), Galeria Szyb Wilson

w Katowicach 2007 r.; „Kunst Stoffe" - Oberschlesisches Landesmuseum Ratingen 2008 r.

Ważniejsze nagrody:

1972 - Warszawa. Konkurs z okazji zbliżającego się Roku Kopernikańskiego.

1975 - Opole. „Współczesna tkanina artystyczna", nagroda i dwa wyróżnienia 1978,

1978 - Katowice. Nagroda Zarządu Okręgu ZPAP.

1982 - Katowice. Nagroda regulaminowa na Wystawie Okręgu ZPAP Katowice.

1986 - Katowice. Nagroda w konkursie „Najlepsze Dzieło Roku" .

1989 - Katowice. III nagroda w „Biennale Sztuki Użytkowej".

1995 - Gorzów. Nagroda na wystawie poplenerowej „Art. Stilon"

2005 - Gdańsk. Nagroda III Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej.

2005 - Krosno. Nagroda Fundacji Akapi IV Międzynarodowego Biennale Artystycznej Tkaniny

Lnianej „Z Krosna do krosna"

2008 - Bieruń. Clemens Pro Arte Ad'2007 - Nagroda Starosty Bieruńsko-Lędzińskiego

za Osiągnięcia w Twórczości Artystycznej

Stypendia Ministra Kultury i Sztuki (1969,1987,2005)

Na twórczość artystki duży wpływ wywiera tworzywo, którym dysponuje. Nauka w Liceum Technik

Plastycznych w Katowicach ukierunkowała jej umiejętności manualne w zakresie metaloplastyki. Po

czterech latach studiowania malarstwa jako specjalizację wybrała tkaninę artystyczną. Na decyzji tej

zaważyło między innymi to, że kiedyś bardzo chciała być... krawcową. Po dyplomie cały czas była

projektantką. Najpierw w zakładzie lniarskim, później w PSPS "Chełmek". Tworzywem dla

powstających prac były odpady poprodukcyjne. Forma i tonacja kolorystyczna prac wynikają

z przemyśleń i podświadomych impulsów powstałych w zetknięciu z konkretnym tworzywem.

Początkowo w twórczości Marii Blotko-Kiszki dominował tradycyjny wełniany gobelin. W latach

siedemdziesiątych poznała walory nowego surowca - skóry. Najpierw na osnowie lnianej przeplatała

pocięte na pasemka kawałki skóry. Później stosowała technikę wiązania skóry na osnowie, następnie

zaczęła łączyć skórę z innymi materiałami (drewno, sizal, metal). Mozolnie, niejednokrotnie

miesiącami powstawały dzieła abstrakcyjne, bazujące na naturze, kompozycje dające nowe,

trójwymiarowe efekty. („Dzik", „Odyniec", „Węzeł", „Buńczuk"). Jak pisał ks. dr Henryk Pyka: „Są to

formy abstrakcyjne, oderwane od dosłowności, mocno związane z naturą tworzywa, które uzasadnia

tytuł nadany obiektowi, przez co nie wymaga on dodatkowych objaśnień. Maria Blotko-Kiszka

traktując tworzywo jako środek wyrazu artystycznego łączy skórę z metalem, włóknem". W kolejnych

latach artystka bardziej zróżnicowała formę swoich prac. Zwróciła się ku formom wręcz rzeźbiarskim.

Jej trójwymiarowe plastyczne kompozycje z ciętych pasemek skóry są przeciwieństwem płaskiej

tkaniny i malarstwa. W swoistej przemianie od wielkości (swoich prac) do szybkości (ich wykonania)

Maria Blotko-Kiszka w kilka lat później powróciła do tworzenia klasycznych, niewielkich wymiarowo

i perfekcyjnie wykonanych gobelinów wełnianych. Kolejnym etapem poszukiwania wyrazu

wypowiedzi artystycznej było tworzenie nowego rodzaju prac. Powstały syntetyczne kompozycje

z płaszczyzn białego bawełnianego płótna, wielokrotnie pikowane i przeszywane we wzory, malowane

w kolorach czarnym i czerwonym. Ich dynamizm, układ linii i kolorystyka nawiązywała do sztuki op-

artu, mocno oddziałującej na wrażenia. Były to reliefy o dużej sile wyobraźni i wyrazu. Dzieła te (m.in.

„Anakonda", „Dziobak", „Kondor", „Odlot", „Krzyk") były próbą odnalezienia nowej techniki

i nowego wyrazu artystycznego, uciekały jednak w abstrakcję, odbiegały od tak bliskich autorce

konotacji z tworami natury. Artystka powróciła zatem do swoich pierwotnych fascynacji. Zaczęła

tworzyć prace zbliżone w swym wyrazie do powstałych wcześniej totemów, buńczuków. Zaczęła

szerzej wykorzystywać nowocześniejsze i łatwiej dostępne tekstylia, welury, atłasy. Z różnych

kawałków materiałów zaczęła zszywać i pikować tkaniny-płaskorzeźby. Bardziej zdecydowanie

operować kolorem. Silniej zaznaczać fakturę użytych materiałów. Z odpadów tkanin stylonowych

powstała seria wyszytych (wypchanych przestrzennych kompozycji (np. „Orfeusz", „Impet",

„Kontrapunkt", „Bioformy"). Najnowsze prace nawiązują do tamtej techniki, lecz używany materiał

jest bardziej jednorodny a kolory (srebrno metaliczny, czerwony, czarny) nawiązują do stylu techno.

Maria Błotko Kiszka w płaszczyźnie i przestrzeni

AUTOR

praca zbiorowa

OPIS

Książka w bardzo dobrym stanie,

Okładka miękka

Niski nakład 1000 egz.

Liczba stron: 10