„Ku cywilizacji ekorozwoju” autorstwa Jadwigi Bohdanowicz to niezwykle wnikliwa i interdyscyplinarna analiza relacji człowieka z przyrodą oraz konsekwencji rozwoju cywilizacyjnego, prowadząca do refleksji nad koniecznością przemiany w kierunku zrównoważonego, humanistycznego modelu rozwoju. Autorka, łącząc dorobek filozofii, socjologii, ekologii i nauk o kulturze, ukazuje, jak ludzkość – w pogoni za postępem technicznym i gospodarczym – zagubiła równowagę między światem natury a światem człowieka. Książka stanowi nie tylko diagnozę współczesnych zagrożeń ekologicznych, lecz także apel o stworzenie nowej, etycznie i kulturowo odpowiedzialnej wizji przyszłości – cywilizacji ekorozwoju.

Środowisko cywilizacyjne człowieka

Autorka analizuje, jak kształtowało się pojęcie środowiska cywilizacyjnego w kontekście przemian społecznych, technicznych i kulturowych. Pokazuje, że środowisko, w którym żyje człowiek, to nie tylko przyroda, lecz także wytwory jego myśli i działalności – od architektury po systemy informacyjne.

Środowisko naturalne człowieka w koncepcjach filozoficznych

Bohdanowicz przedstawia ewolucję myślenia o naturze w tradycjach filozoficznych od starożytności po czasy współczesne. Omawia różnice między podejściem antropocentrycznym, stawiającym człowieka w centrum wszechświata, a biocentrycznym i ekocentrycznym, które uznają wartość przyrody samą w sobie.

Człowiek i środowisko naturalne a wierzenia religijne

W tym rozdziale autorka ukazuje, jak religie świata – od chrześcijaństwa po religie Wschodu – kształtowały postawy wobec przyrody. Analizuje wpływ doktryn religijnych na rozwój etyki ekologicznej oraz wskazuje na duchowy wymiar relacji człowieka z naturą.

System wartości kulturowych a środowisko człowieka

Bohdanowicz dowodzi, że stosunek do środowiska naturalnego wynika z systemu wartości danej kultury. Ochrona przyrody, solidarność międzyludzka i odpowiedzialność za przyszłe pokolenia są, według niej, filarami kultury zrównoważonego rozwoju.

Człowiek i środowisko w cywilizacjach

Autorka porównuje historyczne cywilizacje – od Mezopotamii po nowożytną Europę – wskazując, jak ich rozwój i upadek były powiązane ze sposobem gospodarowania zasobami naturalnymi. Zwraca uwagę, że nadmierna eksploatacja środowiska zawsze prowadziła do kryzysów społecznych i ekologicznych.

Wielkość i błędy cywilizacji technokratycznej

Bohdanowicz analizuje sukcesy cywilizacji technicznej, takie jak rozwój nauki i przemysłu, ale jednocześnie wskazuje jej fundamentalne błędy: alienację człowieka, degradację środowiska i utratę duchowej równowagi. Krytykuje technokratyczny model rozwoju oderwany od wartości etycznych.

Środowisko życia człowieka a bariery cywilizacji technicznej

Autorka opisuje problemy, jakie niesie ze sobą życie w świecie zdominowanym przez technologię: urbanizację, zanieczyszczenie, stres i dehumanizację relacji społecznych. Pokazuje, jak bariery te ograniczają możliwości harmonijnego współistnienia człowieka z naturą.

Postęp cywilizacyjny a zagrożenia ekologiczne

Bohdanowicz przedstawia paradoks współczesności – postęp, który miał ułatwić życie, stał się źródłem nowych zagrożeń ekologicznych. Omawia globalne problemy, takie jak zmiany klimatyczne, deforestacja, zanieczyszczenie wód i gleb oraz utrata bioróżnorodności.

Ekologiczne uwarunkowanie chorób cywilizacyjnych

Autorka wskazuje związek między degradacją środowiska a zdrowiem człowieka. Zanieczyszczenie powietrza, chemizacja żywności, stres i brak kontaktu z naturą przyczyniają się do rozwoju chorób cywilizacyjnych – od depresji po nowotwory.

Paradygmaty cywilizacji humanizmu ekologicznego

W tym kluczowym rozdziale Bohdanowicz kreśli wizję nowej cywilizacji – opartej na humanizmie ekologicznym. Zakłada ona poszanowanie przyrody, współpracę zamiast rywalizacji oraz uznanie odpowiedzialności jednostki za dobro wspólne.

Ruch ekologiczny jako wyraz kontestacji wobec cywilizacji technicznej

Autorka omawia rozwój ruchów ekologicznych w XX wieku jako przejaw sprzeciwu wobec niekontrolowanego postępu technologicznego. Wskazuje ich znaczenie dla przemian społecznych, politycznych i świadomościowych.

W poszukiwaniu przemiany cywilizacyjnej

Bohdanowicz apeluje o nową etykę rozwoju, opartą na dialogu między nauką, kulturą i duchowością. Według niej tylko głęboka przemiana świadomości może doprowadzić do przezwyciężenia kryzysu ekologicznego.

Koncepcja cywilizacji ekorozwoju

Autorka formułuje spójną koncepcję cywilizacji ekorozwoju, opartej na harmonii między człowiekiem, społeczeństwem i naturą. Ekorozwój to według niej model cywilizacji, który łączy postęp technologiczny z odpowiedzialnością moralną i poszanowaniem przyrody.

Wpływ cywilizacji na zagrożenia ekologiczne Polski

W zakończeniu książki Bohdanowicz skupia się na przykładzie Polski, analizując skutki industrializacji, urbanizacji i transformacji gospodarczej dla środowiska naturalnego. Wskazuje na potrzebę wdrażania strategii ekorozwoju w polityce państwowej i edukacji społecznej.

„Ku cywilizacji ekorozwoju” to dzieło o wyjątkowej aktualności – głęboka refleksja nad przyszłością człowieka i planety, łącząca naukę z etyką i filozofią. Książka Jadwigi Bohdanowicz pozostaje ważnym głosem w debacie nad kierunkami rozwoju współczesnej cywilizacji i miejscem człowieka w świecie natury.

Ku cywilizacji ekorozwoju Jadwiga Bohdanowicz

Książka w bardzo dobrym stanie, używana, posiada pieczątkę

Liczba stron: 196

Okładka miękka

Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego

ISBN 8370177786