Tania książka - biały kruk - książka trudna do kupienia tom obejmuje kolejne 350 lat dziejów papiestwa: od Renesansu do Oświecenia, a dokładnie od Soboru w Konstancji (1417) do oświeceniowych rozbiorów papiestwa w połowie XVIII w.

Centralną kwestią polityki papieskiej w tym okresie jest kontrreformacja a przede wszystkim święte wojny z Imperium Osmańskim. Kwestii tureckiej poświęcam więcej miejsca, jako że towarzyszy im więcej mitów, poczynając od zdumiewającej skali, w jakiej aparat Kurii rzymskiej zaangażowany był w święte wojny czasów nowożytnych.

Sporo uwagi poświęcam relacjom polsko-papieskim, w związku z tym, że Kuria rzymska była w stanie przeorientować polską politykę, popychając ją na tory autodestrukcji. Na króla polskiego kilkakrotnie ciskano ekskomuniki. Tragikomiczną puentą tej kwestii jest „nawrócenie się” Sobieskiego na „polski gallikanizm” na kilka tygodni przed śmiercią. Kiedy umierał – wojska polskie otaczały nuncjaturę...

Myliłby się jednak ten, kto by sądził, że autor demonizuje papiestwo. Znamienne jest bowiem, że w „kryminalnych dziejach papiestwa” najobszerniej potraktowano wcale nie jakiegoś Borgię czy Innocentego VIII, lecz papieża Lambertiniego, którego autor darzy niemal podziwem. Dla wielu masonów irytująca musi być ta okoliczność, że jedno z pierwszych kościelnych potępień masonerii wyszło wcale nie z najgłębszych czeluści ciemnogrodu, lecz od jednego z najwybitniejszych i najświatlejszych papieży w całych dziejach tej instytucji, od papieża, który do polskich hierarchów zwracał się językiem Woltera: kiedy pogrążona w anarchii politycznej Rzeczpospolita została – przy dużym wysiłku ojców jezuitów – wtłoczona w batalię przeciwko wampirom, wówczas papież w liście apostolskim, ironizując ze „złotej wolności”, pisze, że obejmuje ona zapewne i wolność spacerowania po śmierci, niemniej jednak katolickie truposze są ciche jak milczenie – wyjaśnia papież.

Autor nie szuka więc zła za wszelką cenę i nie cofa się przed nakreśleniem pozytywnego obrazu papieża – a Lambertini nie jest jedynym tego przykładem w tomie II.

Do rąk Czytelnika trafia praca, która jest w dużej mierze oryginalna, która nie jest kompilacją opracowań, a w pewnej części – opierając się na analizie źródeł - ma aspiracje badawcze, które służą nie tylko demaskacji mitów i przeinaczeń apologetycznych, ale i antyklerykalnych (np. mit jednego z największych pogromów czarownic we Włoszech XVI w., który przewija się bynajmniej nie tylko w publikacjach internetowych - odnalazłszy szesnastowieczne źródło tego faktoidu, poprzez porównanie dwóch jego kolejnych wydań, staram się wskazać jego genezę). Autor jest bowiem przekonany, że mity zarówno apologetów, jak i krytyków papiestwa są jednakowo szkodliwe.

Przejawem pogłębienia niniejszej pracy jest rozszerzenie jej objętości: zaplanowana na dwa tomy, zamknie się w trzech. Tom I obejmuje pierwsze 1400 lat dziejów, tom II – dzieje nowożytne, tom III – ostatnie dwa i pół wieku.

Tekst wzbogacony jest 70 ilustracjami oraz 320 przypisami bibliograficznymi.

Książka wypełnia ważną lukę w publikacjach polskojęzycznych, gdzie nie ma analogicznej pracy. Choć w literaturze obcojęzycznej można odnaleźć podobne ujęcia (w szczególności dwutomowe dzieło Louisa-Charlesa de Lavicomterie pt. Les Crimes des papes, depuis St Pierre jusqu'à Pie VI – po raz pierwszy wydane w 1792, wznawiane do dziś), wątek polski traktują one marginalnie.

Kryminalne dzieje papiestwa tom 2

AUTOR

Mariusz Agnosiewicz

Opis

Książka w bardzo dobrym stanie, nowa

Okładka miękka

Wydanie 1

Liczba stron: 300

Wydawnictwo RacjonalistaPL

EAN / ISBN 9788362503100